సా హి త్య గా నం ... సం గీ త , చి త్ర క ళా లో క నం !
చర్చ లేబుల్‌తో ఉన్న పోస్ట్‌లను చూపుతోంది. అన్ని పోస్ట్‌లు చూపించు
చర్చ లేబుల్‌తో ఉన్న పోస్ట్‌లను చూపుతోంది. అన్ని పోస్ట్‌లు చూపించు

19, జులై 2025, శనివారం

‘నవలా’ నీరాజనం!

బాలచందర్   ‘ఇది కథ కాదు’  (1979)  గుర్తుందా?    ‘ఆ దీన స్త్రీల రోదనం, వేదన నా చెవుల్లో గింగురుమంటున్నాయి’  అంటూ  చలం   కొటేషన్ తో ఆ సినిమా ముగుస్తుంది. 
 

‘రెక్క చాటు ఆకాశం’ (2025)  నవల  చలం కొటేషన్ తర్వాతే  ఆరంభమవుతుంది.  (‘మాతృత్వం ఉత్త సహజాతం. .. దానికి మహిమల్ని ఆపాదించి , గాలిపోసి ఉబ్బించి , ఏదన్నా భక్తికి తీసుకురావాలంటే దానికి నూతన పదం తగిలించి ఇంత మోసపుచ్చుతున్నారు...’)

ఇద్దరు రచయిత్రులు   కలిసి  ఇలా ఓ నవల రాయటం  తెలుగులో గతంలో ఎప్పుడూ జరగలేదు.   విశేషమేంటంటే..

వీరిద్దరికీ  నవలా రచనలో ఇదే తొలి అడుగు.  పైగా  ఉమ్మడి రచన.  అయినా కృత్యాద్యవస్థను   అధిగమించి  సాధికారికంగా,  ఆద్యంతం ఆసక్తికరంగా  చక్కని నవలను  అందించారు... వేల్పూరి సుజాత,  ఉమా నూతక్కి.
 
‘రెక్క చాటు ఆకాశం’ నవల  ఒకరు ముగించాక, మరొకరు రాసే  ‘గొలుసుకట్టు నవల’ కాదు.   ఇతివృత్త ఎంపిక,  పాత్రల క్రమ వికాసం, సన్నివేశ  పరికల్పన,  కథాంశ  పరిషోషణను  ఇద్దరూ కలిసి  నిర్వహించిన నవల.  అంటే ...  ‘కలిసికట్టు నవల’  అని చెప్పొచ్చు. 


ఇద్దరు  రాసినప్పుడు దేనికదే అన్నట్టు ... సరిగా బ్లెండ్ అవ్వదేమో అనే సందేహంతోనే  ఈ నవల చదవటం మొదలుపెట్టాను.  నాది  లేనిపోని అపనమ్మకం  మాత్రమేనని  అర్థమయింది. 

వర్తమానం నుంచి ఫ్లాష్ బ్యాక్ కి  వెళ్తూ ఇంకా వెనకటి కాలపు సంగతులను చెపుతూ.. తర్వాత ముందుకు సాగిపోయే  కథనంలో  రచయిత్రులు నేర్పు చూపించారు. 


‘‘ ఏ పాత్రని ఎవరు సృష్టించారు, ఏ చాప్టర్ ఎవరు రాశారో పాఠకులు కనిపెట్టలేనంత సిమెట్రీ తో రాశాం, ప్లాన్ చేసి కాదు, అనుకోకుండానే అలా జరిగిపోయింది’  - ఓ ఫేస్ బుక్ పోస్టులో  సుజాత.


నవలా గమనం  ఆసక్తికరంగా, వేగంగా సాగుతూ  పఠనీయంగా  ఉండటం వల్ల  ‘ఎవరు ఏది రాశారు?’ అనే  దృష్టి  నాకు రాలేదు . 


రెండోసారి  స్థిమితంగా ,  మరికాస్త పరిశీలనతో  చదివినప్పుడు   మాత్రం ఎవరు ఏది రాసివుండొచ్చా  అని ఆలోచించాను.   అక్కడక్కడా మాత్రమే కొంత అంచనా వేయగలిగా. 
 

ప్రోటాగనిస్ట్ ఇందిరను  సుజాత,   ఇందిరకు ఆసరాగా వెన్నంటివున్న కాథరిన్ ను ఉమ  సృష్టించివుండవచ్చు.  


 కానీ అన్ని  పాత్రల రూపకల్పనా,  నవలా విస్తరణా  ఇద్దరూ కలిసే ముందుకు తీసుకువెళ్ళారు.    

ఇదెలా సాధ్యమయింది?  


అదే  FB పోస్టులో దీనికి   సమాధానం ఉంది..


 ‘నవల రాయడం మొదలు పెట్టాక, ఒకరు రాసింది ఒకరికి వాట్సప్ లో షేర్ చేసుకున్నాం.  50 పేజీల వరకూ కూడా ఫాస్ట్ గా రాయలేక పోయాం మొదట.  తర్వాత ఒక డాక్యుమెంట్ ఓపెన్ చేసి అందులో ఇద్దరం రాసింది చేరుస్తూ పోయాం. వాట్సప్ లో షేర్ చేసుకుంటూనే.


నవల్లో పాత్రల గురించి ఏమైనా చర్చించుకోవాలంటే, ఫోన్ చేసుకోకుండా, వాయిస్ మెసేజ్ లు పెట్టుకున్నాం. వాటిని మళ్ళీ రివైజ్ చేసి వినొచ్చు కాబట్టి.   


ఎందుకంటే ప్రతి పాత్రతోనూ ఇద్దరం అలా కనెక్ట్ కావడం వల్ల. ఒక చాప్టర్ లో ఉమ కొన్ని డైలాగ్స్ రాస్తూ మధ్యలో ఆపితే, ఆ డైలాగ్స్ ని నేను కంటిన్యూ చేశాను.  వైస్ వెర్సా. ’


*** 


 పిల్లలు పుట్టే అవకాశం  లేని  ‘ఇన్ ఫాంటైల్ యుటిరస్’  అనే శారీరక సమస్య ఇందిర అనే  అమ్మాయి  జీవితాన్ని ఎంతలా అతలాకుతలం చేసిందో,  ఎంత ఆత్మన్యూనతలోకీ,  అపరాధ భావనలోకీ   నెట్టివేసిందో ఈ నవల  లోతుగా చర్చించింది.   


తొలి యౌవన దశలో   రక్తంతో తడిసిన శానిటరీ పాడ్స్ గిఫ్ట్ పాకెట్లుగా  రావడం ,  పెళ్లయ్యాక భర్త  వంచన అర్థమయ్యాక..  అతడు  వేరే స్త్రీని పడవ ఎక్కించుకుని  తనను  పడవలోంచి  నీళ్లలో తోసేయటం...


ఈ  రెండు సందర్భాల్లో  ఇందిరకొచ్చిన  పీడ కలల  వర్ణన ద్వారా  ఆమె మానసిక దుర్బలత్వాన్నీ, నిస్సహాయతనూ  రచయిత్రులు  గాఢంగా చిత్రించారు.  


‘అతనే లోకం అన్నట్టు బతికాను. చదువుకున్న  చదువు, చేసిన ఉద్యోగం,  చదివిన సాహిత్యం మొత్తం మర్చిపోయాను. తన కోసం అన్నీ వదులుకుని నన్ను నేను వదిలేసుకున్నాక,  అతనికి నేనే అవసరం లేకుండా పోయాను’   

‘నన్ను నన్నుగా ఉండనీయని అతని సాంగత్యంలో భార్యగా బతుకుతూ, ఆ సర్ప పరిష్వంగాన్ని ప్రేమ కౌగిలి అనుకున్నాను’


 భర్త స్వభావాన్ని అంచనా  వేయడంలో తప్పటడుగులు వేసినా  ఆలస్యంగా మేలుకున్న స్వాభిమానం   ఇందిరను  నిలబెడుతుంది.  తల్లిదండ్రుల , స్నేహితుల ఆసరాతో  తేరుకుని తన సమస్యను ధైర్యంగా  ఎదుర్కొంటుంది.   ఇందిర  వ్యక్తిత్వంలో  వచ్చిన  ఈ  ముఖ్య  పరిణామాన్ని  పరిణతితో  ఈ నవల చర్చించింది. 


ఒక దీపం మరో దీపాన్ని వెలిగించినట్టు  ఇందిర  తన కొలీగ్  మీనాకు ఎంతో కొంత  ఓదార్పునిచ్చింది. 

***

నేహా, పరిమళల ప్రవేశంతో,  కాథరిన్ (కాథీ) పున: ప్రవేశంతో నవల మేలు  మలుపు తీసుకుంది.  చురుకైన  పతాక స్థాయి  కథనంతో,  సంఘటనలతో,  వికసించిన విద్యుత్తేజం లాంటి  తీక్ష్ణ,  సెన్సిబుల్  సంభాషణలతో ఉత్కంఠభరితమయింది. 

***


ఈ నవల్లో  దాదాపు అన్ని పాత్రలూ  సజీవంగా, సహజంగా ప్రవర్తిస్తాయి.  

ఇందిరతో పాటు ఆమె  తల్లిదండ్రులు గీత, భాస్కర్ ,  కాథరిన్, వసంత,   మీనా, నేహా, పరిమళ, హరి, సుధ..
 

*  స్వభావరీత్యా సంస్కారం, మానవత్వం, స్నేహ పాత్రతలున్న అపురూపమైన  పాత్ర  హరి.  

*  అపార్థం చేసుకోవడానికి  అవకాశమున్నప్పటికీ సంస్కారంతో అతణ్ణి సవ్యంగా అర్థం చేసుకున్న గొప్ప వ్యక్తిత్వం  అతడి భార్య సుధది.  

చుట్టూ అంతమంది సాహిత్య ప్రేమికులున్న ఆమెకు రచయిత  చలం గానీ, ఆయన పాత్ర  రాజేశ్వరి గానీ  అస్సలు తెలియకపోవడం  (ఆ సందర్భంలో పేలిన  జోక్  నిజంగా బాగుంది) ఆశ్చర్యంగా ఉండొచ్చు కానీ అది  అసహజం మాత్రం కాదు.     

*  సి.ఎ. టాపర్ గా తన ఆశలనూ, ఆశయాలనూ సమాధి చేసుకుని  నోములూ , వ్రతాలతో తనను బిజీ చేసుకున్న పరిమళ  ఈ నవల్లో చాలా ప్రత్యేకం.  ప్రశాంతంగా కనిపించే అగ్నిపర్వతం ఒక్కసారిగా విస్ఫోటించినట్టు.. భంగపాటుతో పొగిలి వచ్చిన  ఆమె దు:ఖోద్వేగపు తీవ్రతను కళ్లు చెమర్చేలా రాసిన  తీరు  ప్రశంసనీయం.    


  ..   వీళ్లంతా నవల పూర్తయినా మన ఆలోచనల్లోకి చొచ్చుకునివచ్చి  వెంటాడుతూనే ఉంటారు.
 

**** 

మెరుపు సంభాషణలు
ఆలోచింపజేసే  పదునైన సంభాషణలు ఈ నవల పొడవునా ఉన్నాయి.  కొన్ని ఘట్టాల్లో  నిస్సంకోచంగా, నిర్భీతిగా పాత్రల సంభాషణలు మెరుపుల్లా దూసుకొస్తాయి.  పాఠకులకు షాకునిస్తాయి.  సహానుభూతితో ఆలోచనలూ రేపుతాయి.

* ఏ మగవాడికైనా ఒక స్ర్తీ అవైలబుల్ గా లేనంత కాలం దేవత.  అందుబాటులోకి వచ్చాక,  చదివేసిన ఒక ఉత్తరం.  ఏ సస్పెన్సూ లేని ఉత్తరం.  తాగేసిన గ్లాసు.  వాడేసిన టిష్యూ’                   - మీనా

 
‘అబ్యూసివ్ రిలేషన్ షిప్ మొదలైనపుడు అబ్యూసివ్ గా ఉండదు. ప్రేమలు కురిపిస్తూ , తేనెలు ఒలికిస్తూనే ఉంటుంది. మన దురదృష్టం కొద్దీ,  మన మనసులో అదే స్థిరపడిపోయి , తిరిగి ఆ ప్రేమ ఎప్పటికైనా తిరిగి వచ్చి మనల్ని కౌగిలించుకుంటుందని నమ్ముతాం మనం.   ఆ మనిషి మాయమైపోలేదని, జస్ట్ ఒక మేఘమో, మంచో అడ్డం వచ్చిందని నమ్మించుకుంటాం.’                - ఇందిర
   
 ఆనంద్ వల్ల  మోసపోయి పరస్పరం  ప్రత్యర్థులుగా భావించుకున్న   ఇందిర, మేఘన చివర్లో  ‘మనిద్దరం సఫర్ అయ్యాం’  అనే ఎరుకతో  ఒకరినొకరు  అర్థం చేసుకునే ఘట్టం  మనసుకు హత్తుకుంటుంది.  ‘పితృస్వామ్యంలో మంచి చెడు అనేవి ఉండవు. అందులో ఉన్నది మహిళల పట్ల వివక్ష మాత్రమే’  అంటుంది మేఘన..  ఇందిరతో. 


సాహిత్య ప్రస్తావనల పరిమళం
చలం, రంగనాయకమ్మ,  డా. శ్రీదేవి, గుల్జార్, మాయా  ఏంజెలో, కమలాదాస్,  సిమోన్ డి  బావియర్,  టాల్ స్టాయ్, ప్రాయిడ్...     ఏదో ఓ సందర్భంలో వీళ్ల  రచనల ప్రసక్తో,   కొటేషన్లో వస్తాయి.   

ఈ నవలా రచయిత్రులు  పుస్తకాలను అమితంగా ప్రేమించే సాహిత్యాభిమానులు  కావటం వల్ల కూడా చాలా ఘట్టాల్లో  సాహిత్య ప్రస్తావనలు పరిమళించాయి.  

ఒక్కో అధ్యాయపు సారాంశాన్ని స్ఫురించేలా శీర్షికలు  పెట్టడం బాగుంది.  అయితే ఆ  పేర్లను ఇంగ్లిష్ లో పెట్టడం మాత్రం  నాకో అసంతృప్తి. 
 

స్త్రీ  పురుష సంబంధాల్లోని  చిక్కులూ,  స్త్రీల ఆత్మగౌరవం, సాధికారత,  స్వేచ్ఛల  గురించీ వాస్తవికంగా,  సాహసోపేతంగా  చర్చించిందీ  రచన.   

ఈ మధ్య కాలంలో నాకు బాగా  నచ్చిన నవల  ఇది!  అందుకే దాదాపు ఐదు సంవత్సరాల తర్వాత  ఓ బ్లాగ్ పోస్టు రాసే ఉత్సాహాన్నిచ్చింది. :)    


**** 

 

30, సెప్టెంబర్ 2018, ఆదివారం

ఇళయనిలా! మనసును... తాకెనిలా!

 
కొద్ది వారాలుగా నన్ను వెంటాడుతోంది ఓ తమిళ పాట... అది  ఉన్న  వీడియో!

దశాబ్దాలక్రితమే తెలుగులో తెలిసిన ఆ పాటలోని మాధుర్యం, ప్రత్యేకతలను ఇన్నేళ్ళ తర్వాత మరింతగా గమనించగలిగాను. 

‘ఇళయనిలా  పొళ్ళిగిరదే..’ అంటూ సాగే ఈ పాట తెలుగులో  ‘నెలరాజా ... పరుగిడకూ’ అని మొదలవుతుంది.  సినిమా పేరు ‘అమర గీతం’ (1982).  



వేదిక నుంచి ఆ పాట పాడుతున్న సందర్భంగా అనూహ్యంగా , అప్పటికప్పుడు జరిగిన ఘట్టాలు  నన్ను  ముగ్ధుణ్ణి చేశాయి.

నిజానికిది పాత వీడియో. ఇళయరాజా 1000 సినిమాలకు సంగీత దర్శకత్వం సమకూర్చిన సందర్భంగా తమిళనాడులో జరిగిన ఉత్సవాల్లో చిన్న భాగం. 

దీన్ని నేను చూడటమే చాలా లేటు.

అప్పటికి ఇళయరాజా- బాలు  సత్సంబంధాలతోనే ఉన్నారు.

 
కమల్ హాసన్, గౌతమి కూడా కలిసేవున్నారు.


ఈ వీడియో ప్రత్యేకతలు చాలా ఉన్నాయి.  ప్రేక్షకులు ఉర్రూతలూగుతూ  కరతాళధ్వనులు చేస్తూ స్పందించారు.  మమైకమై పాట ఆసాంతం ఆస్వాదించారు.

వేదికపై  ఇళయరాజా,  కమల్ హాసన్,   ప్రేక్షకుల్లో ప్రకాష్ రాజ్, గౌతమి, బహుశా ఖుష్బూ కూడా ఉన్నారు. వీళ్ళూ,  చాలామంది ప్రేక్షకులూ  ఉత్సాహం చూపిస్తూ హుషారుగా కనపడతారు. 

ఏముందీ వీడియోలో?

ప్రత్యక్షంగా వేల మంది...  టీవీల్లో చూస్తున్న లక్షల  మంది ప్రేక్షకులు.  సినీ సంగీత ప్రియులు!

పాట హృద్యంగా  సాగుతోంది. తన్మయులై వింటున్నారు జనం.  వాద్యసమ్మేళనంలోని  ఓ కళాకారుడికి  అనుకోకుండా  పొరపాటు దొర్లింది. అంతా రసాభాస అవుతోందనే బాధ.. అవమానంతో చేష్ఠలుడిగి  ఏం చేయాలో పాలుపోని  స్థితి. 

అలాంటి విపత్కర తరుణంలో.. సాధారణంగా ఎవరికైనా ఏం చేయాలో తోచదు. కానీ  పాట పాడుతున్న బాలూ చక్కటి సమయస్ఫూర్తి ప్రదర్శించాడు.  లోపం బయటపడకుండా తన గానంతో పరిస్థితిని వెంటనే సవరించగలిగాడు. 

ఆపద్బాంధవుడయ్యాడు!

అంతేనా? అంతకంటే మించే చేశాడు.

ఏమిటది? చూడండి.





( కొత్త చేర్పు-  on  29.10.2018 )

ఈ రెండు  వీడియోల్లో కిందది  విజువల్స్  స్పష్టతతోనూ,  ఎక్కువ నిడివితోనూ  ఉన్నది.  కానీ  ఆ వీడియో పెట్టినవాళ్ళు  నిబంధనలు ఉల్లంఘించారంటూ  యూ ట్యూబ్  దాన్ని తీసేసింది.  దాంతో  మరో  వీడియో  (పైన ఉన్నది) పెట్టాను.  దీనిలో  అంత స్పష్టంగా విజువల్స్ లేవు. పైగా  నిడివి తక్కువ.  కానీ  ఏం చేస్తాం...?  దీంతోనే సరిపెట్టుకోవాలి, ప్రస్తుతానికి!   

సరికొత్త చేర్పు  on 30.5.2019

హాట్ స్టార్ లో  పూర్తి వీడియో ఉంది.

ఇదిగో లింకు- 


***

పాటల విశిష్టతలను  ఆసక్తిగా  వివరించే విషయంలో బాలును మించి మరెవరూ ఉండరేమో.  ‘ఇళయనిలా’ పాట గురించీ , ముఖ్యంగా ఆ పాటలోని గిటార్ ప్రత్యేకత గురించీ , దాని కంపోజిషన్ గురించీ బాలు తమిళంలో వివరించినా... తెలుగు మాత్రమే తెలిసినవారికి కూడా సారాంశం బాగానే అర్థమవుతుంది.

ఈ పాట ఒరిజినల్  గిటారిస్ట్ చంద్రశేఖర్.   ఈ వీడియోలో కనిపించే గిటారిస్ట్  ప్రసన్న.  


 
రెండోసారి  అరుణ్ మొళి (నెపోలియన్) సరైన నంబర్ ఫ్లూట్  ఉపయోగించి,  వేణువాద్య బిట్ ను శ్రావ్యంగా వాయిస్తున్నపుడు ... ఆ కళాకారుడి విజయాన్ని ప్రేక్షకులకు చూపిస్తూ  బాలు  ఆనందపడటం చాలా బాగుంటుంది. అతడి సహృదయతకు  మనసంతా సంతోషభరితం అయిపోతుంది.


పొరపాటుకు బాధపడి కుంగిపోయిన కళాకారుడు కొద్ది సమయంలోనే తన ప్రతిభ చూపిస్తూ తిరిగి కెరటంలా ఎగసినపుడు -  

ఆ విజయానికి  సంతోషిస్తూ .. తమ ఆమోదం తెలుపుతూ ప్రేక్షకులు చేసే  కరతాళ ధ్వనులు సముద్ర కెరటాల్లా ఎగసిపడతాయి!

ఇళయరాజా, ప్రకాష్ రాజ్ ల  హావభావాలు ప్రత్యేకం. ఇదంతా  చూడటం గొప్ప అనుభవం. 


* * *

ఆసక్తి ఉన్నవారు ఈ వీడియో కూడా చూడండి..





గిటార్, వేణువుల ధ్వనులను నోటితో పలుకుతూ, ఇళయరాజా ‘జీనియస్’ను ప్రశంసిస్తూ..  బాలు  ఆ పాట గొప్పదనం ఎలా వివరించాడో గమనించండి.

‘ఇళయనిలా’ పాట  మాధుర్యాన్ని  వివరంగా వర్ణిస్తూ  ఇంగ్లిష్ లో   రాసిన ఓ   బ్లాగ్ పోస్ట్   కూడా చూడండి. ఆ  బ్లాగర్ పేరు సృజన.    


* * *

బాలు ఓ ఇంటర్ వ్యూలో తనను గొప్ప చేసుకుంటూ  చేసిన ఓ వ్యాఖ్యను విమర్శిస్తూ  గతంలో ఓ పోస్టు రాశాను.  ‘మీ గొప్పలు మీరే చెప్పుకోవాలా? ’ అంటూ.

అది అదే;  ఇది ఇదే!

తియ్యటి  గానంలో ఏ కాస్త  అపశ్రుతి వినిపించినా...  మనసు చివుక్కుమంటుంది.  సమంజసం కాని  వ్యాఖ్యను విమర్శిస్తాం.   

అంతమాత్రాన  ఆ వ్యక్తి  చూపిన  సహృదయతను  విస్మరిస్తామా?  దాన్ని  మనస్ఫూర్తిగా  ప్రశంసించకుండా ఎలా ఉంటాం !

1, జులై 2018, ఆదివారం

ఏ పేరులో ఏ పెన్నిధి ?

 

ఎదుటి వ్యక్తి పేరును సంబోధిస్తూ సంభాషిస్తుంటే వాళ్ళను ఇట్టే ఆకట్టుకోవచ్చట. మనస్తత్వశాస్త్రవేత్తలు  చెప్పే మాట ఇది!

కారణం?


ఎవరి పేరు వాళ్ళకు ప్రియాతిప్రియంగా ఉంటుంది కదా? కాబట్టి అలా పిలవటం  నచ్చి, ఆ పిల్చినవాళ్ళమీద ఇష్టం దానికదే వచ్చేస్తుందన్నమాట. 

దీనికి మినహాయింపులూ ఉన్నాయి.

కొంతమందికి వాళ్ళ పేరు ససేమిరా నచ్చదు. (పాత చింతకాయ పచ్చడి పేరైతే నచ్చకపోవటం సరే... కానీ ఆధునికమైన పేరు పెట్టినా..  చాలామంది దాన్నే పెట్టుకున్నారని,  తమ పేరుపై విరక్తి పెంచుకున్నవాళ్ళూ తెలుసు నాకు).

ఇలాంటివాళ్ళ ముందు సైకాలజిస్టులు చెప్పిన పై చిట్కా ఫలించదు.   పైగా అలా పదేపదే  తమ పేరు ఉచ్చరించినందుకు వాళ్ళు కోపాలు తెచ్చుకున్నా  ఆశ్చర్యం లేదు.




‘నా పేరు తాసీల్దారు.. నేను రామలింగాన్ని’

‘అందాల రాముడు’  సినిమా చూశారా? దానిలో తీసేసిన తాసిల్దారు (తీతా) పాత్ర వేసిన అల్లు రామలింగయ్య డైలాగ్ అది. తన పేరే హోదా...  అనుకునేంత తాదాత్మ్యం.

ఆ  తికమకలోని స్వారస్యం  వేగంగా సాగే  సినిమాలో చప్పున  స్ఫురించదు.   ఎమ్వీయల్  ఆ సినిమా వెండితెర రాశారు. తన  నవలీకరణలో ఇలాంటి చమక్కులెన్నో  వెలికితీశారాయన.  


 అలా కొంతమందికి వాళ్ళ  పేరు కంటే ప్రియమైనది వాళ్ళ వృత్తి/ హోదా.  ముఖ్యంగా డాక్టరేట్లు పొందిన కొంతమందికీ,  చాలామంది మెడికల్ డాక్టర్లకూ వాళ్ళ పేరు సరిగా పలక్కపోయినా పట్టించుకోరు కానీ, ముందు డాక్టర్ అనకపోతే ... క్షమించరు.

కొంతమందికి వాళ్ళ పేరు కంటే ఇంటి పేరే ప్రియాతిప్రియం.  ‘ఇదే ఇంటిపేరు ఎంతోమందికి  ఉంటుంది, మీకు పెట్టిన  పేరు కదా మిమ్మల్ని రిప్రజెంట్ చేసేది?’ అని అడిగితే  ఆ లాజిక్కులకు వాళ్ళకు ఒళ్ళు మండుకొస్తుంది.  ‘మరి ఇదే పేరు కూడా చాలామందికి  ఉండదా?’ అని తమ ఇంటిపేరును ఆప్యాయంగా తల్చుకుంటూ.. ఎదురు ప్రశ్న వేయవచ్చువాళ్ళు.

కొన్ని ఇంటిపేర్లు  ఇంపుగా అనిపించవు.  కానీ వాళ్ళ చెవులకవి ఎంతో మధురంగా ధ్వనిస్తాయి.  అందుకే .. శుభలేఖల్లో, కార్ల అద్దాల మీదా తమ ఇంటిపేరును పెద్ద అక్షరాల్లో వేయించుకుని  గర్వపడుతూ, మురిసిపోతుంటారు.

కుల పరిశోధకులు

కొందరుంటారు. వీళ్ళకు ఎదుటి మనిషి కులమేమిటో తెలుసుకోకపోతే  ఊపిరాడదు. ఇంటిపేరు ఉంది కదా? అదే వాళ్ళ బలమైన ఆధారం. దానితో కులాన్ని ఇట్టే కనిపెట్టేసే పరిశోధకులు మనకు ఎక్కడబడితే అక్కడ కనపడుతుంటారు.

రెండు మూడు కులాల్లో ఒకే ఇంటిపేరు ఉంటే..?  అంత తేలిగ్గా ఓటమి ఒప్పుకుని వ్యా‘కుల’పడరు. ఇంకా సూక్ష్మపరిశీలనకు పూనుకుంటారు కానీ,  ఆ ప్రయత్నం మానరు గాక మానరు.  ప్రాంతం, భాష, ఆహారపు అలవాట్లను బట్టి  మరీ  కులాన్ని డిస్కవరీ చేసేస్తారు.  అది తెలిసేదాకా, ఆ కులమేదో తేలేదాకా, తేల్చుకునేదాకా  విశ్రమించరు.

‘బావ గారూ..’

పేర్లు ఉన్నప్పటికీ  బంధుత్వపు పేర్లతో పిలిపించుకోవటం, పిలవటం చాలామందికి ఇష్టంగా ఉంటుంది.   ఓసారి ఒకాయన నన్ను బంధుత్వం ప్రకారమే..  ‘బావ గారూ!’ అని ఫోన్లో పిలవగానే ఉలిక్కిపడ్డాను.  ‘బాబాయి’ అనే పిలుపు బాగా అలవాటు.  ‘అంకుల్’, ‘సర్’ అనే పిలుపులు కూడా  అలవాటయ్యాయి. కానీ ఈ ‘బావ గారూ’ పిలుపు మాత్రం చాలా కొత్తగా , వింతగా అనిపించింది!

ఇలాంటివి మనకిష్టం లేకపోయినా వినటానికి అలవాటుపడాలి కాబోలు. 


 ఈ మధ్య శుభలేఖ సుధాకర్ ని ఆంధ్రజ్యోతి ఆర్కే ఓపెన్ హార్ట్ లో ఇంటర్ వ్యూ చేశారు. ఆ సంభాషణ  చూడండి-

ఆర్కే: మీరు బాలూగారిని బావగారు అని పిలవరా? ‘సార్‌’ అనే సంబోధిస్తారా?

సుధాకర్: నాకు బాలూగారు ఓ సింగర్‌. లెజెండ్‌గా తెలుసు. అప్పటినుంచే ‘సార్‌’ అని అలవాటైపోయింది. శైలజతో పెళ్లయ్యాక ఆయనే ఓ సందర్భంలోనే ‘బావగారూ’ అని పిలవమన్నారు. కానీ నాకు ‘సార్‌’ అనే పిలుపులోనే కంఫర్ట్‌ ఉంటుందనిపించింది. అదే విషయం ఆయనకు చెప్పా.

ఇలా చెప్పటం వల్ల నాకు ఇంకా బాగా నచ్చాడు సుధాకర్. అన్నట్టు.. అతడి నటనా, కంఠస్వరం, ఆ మాడ్యులేషన్ కూడా నాకు బాగా నచ్చుతాయి.

ఇంకా  టైటిల్ దగ్గర పెట్టిన కొటేషన్  రాయలేదు కదూ....  

వస్తున్నా, అక్కడికే!

‘రోమియో అండ్ జూలియట్’ నాటకంలో షేక్ స్పియర్ రాసిన ప్రసిద్ధ వాక్యం..

“What's in a name? that which we call a rose

By any other name would smell as sweet.”


కానీ అమెరికన్ రచయిత్రి గెర్ ట్రూడ్ స్టెయిన్.. దీనికి విరుద్ధంగా చెప్పారు...
‘A Rose Is a Rose Is a Rose' అని.

అన్నట్టు...

‘వాట్స్ ఇన్ ఏ నేమ్’ ని  గిరీశం (పోనీ, ఆయన సృష్టికర్త గురజాడ) తర్జుమా చేస్తాడు,  చక్కగా.

అదేమిటో మీకు ప్రత్యేకంగా గుర్తు చేయాలా?  (చూడుడు : ‘కన్యాశుల్కము’)

గిరీశం పేరును ‘గిర్రడు’ అని  అదే నాటకంలో  మరో పాత్ర   ఎకసెక్కం చేయటం తెలుసుగా.  

మా సీనియర్ అయిన  తెలుగు జర్నలిస్టు  గౌస్ గారు   షేక్ స్పియర్ కొటేషన్ను ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోయేలా అనువదించారు.  ఆ వాక్యాన్ని తెలుగింగ్లిష్ ప్రవాళంలా.. ‘ నేములో నేమున్నది ?’  అని. 

ఎంజీ రోడ్డు అంటే?

గాంధీ పేరు మీద రోడ్డు పెట్టాలంటే  గాంధీ రోడ్డు అంటే చాలు.  ఆయన్ని గొప్ప చేద్దామని మహాత్మా గాంధీ  రోడ్డు అని పెడితే... అది  ఎంజీ రోడ్డు అయిపోతుంది.  ముళ్ళపూడి  తన ‘కోతి కొమ్మచ్చి’లో  చెప్పిన సంగతి ఇది.

ఇదండీ  నామ పురాణం!

31, మే 2018, గురువారం

ఎలా ఉండాలి సరైన ముగింపు?




'All is well that ends well'  అంటారు.

దేనికైనా సరే... ముగింపు బాగుంటే ...  అంతకుముందు దొర్లిన పొరపాట్లూ,  లోపాలూ, అసంతృప్తులూ  తగ్గిపోతాయి,  సమసిపోతాయి.  

సినిమాల సంగతి చెప్పాలంటే... సెకండాఫ్  మెరుగ్గా ఉన్న సినిమాలు హిట్ అవుతాయి, సాధారణంగా.  సినిమా ముగిసి బయటికి వచ్చేటపుడు  ఉండే ఫీలింగ్ అంత  శక్తిమంతం!    

కథకైనా, సినిమాకైనా తగిన క్లైమాక్స్ లేకపోతే  అది వెలితిగా ఉంటుంది.  ఒక్కోసారి ఆ లోపం ఆ కథనో, సినిమానో దెబ్బతీసేదిగా కూడా ఉంటుంది.

‘సాగర సంగమం ’లో చివర్లో  కథానాయకుడి పాత్ర చనిపోకూడదని దర్శకుడు విశ్వనాథ్ భావిస్తే... ఆ పాత్ర చనిపోవాల్సిందేనని కమల్ హాసన్ పట్టుబట్టాడట.

ఇక ‘స్వాతిముత్యం’ క్లైమాక్స్ లో ఆ  పాత్ర చనిపోవాలని దర్శకుడు అంటే... బతికివుండాల్సిందేనని కథానాయకుడు గట్టిగా చెప్పి పంతం నెగ్గించుకున్నాడట.  కమల్ వాదన ఎంత సబబో ఆ సినిమాల ఫలితమే నిరూపించింది కదా!

క్లైమాక్స్ అంటే  ప్రత్యేకంగా ఉండే   ఓ మూడు సినిమాలు నాకు గుర్తొస్తాయి.

చాణక్య (1989)
మహానది (1993)
ద్రోహి (1995)
ఈ మూడూ  కూడా  కమల్ హాసన్ సినిమాలే అవటం విశేషం!



‘చాణక్య’ సినిమాలో  తన కుటుంబాన్ని నాశనం చేసిన విలన్ ముఖ్యమంత్రి మీద పగ తీర్చుకోవటం కోసం..  తనను చంపేసేలాగా  ప్రేరేపిస్తాడు, హీరో.  తను మరణించినా అప్పటికే రికార్డు చేసిన  సాక్ష్యాధారాలతో విలన్ కు శిక్షపడుతుంది.

ప్రేక్షకులు ఎవరూ ఊహించలేని అరుదైన విచిత్రమైన  ముగింపు ఇది!

విలన్ ను శిక్షించటానికి  తను చనిపోవటానికైనా సిద్ధమవటం విశేషం కదా!

 పునర్జన్మ పాయింటుపై ఆధారపడి తీసిన   ‘అరుంధతి’  సినిమా ఇలాంటిదే కదా!




‘మహానది’లో విలన్ ఓ డాబా మీద నుంచి జారిపోతూ  తన చేతిని ఉడుం పట్టు పట్టుకున్నపుడు  విలన్  జారిపడిపోయి చచ్చిపోయేలా చేసేందుకు హీరో ఏకంగా  తన చేతినే  నరికేసుకుంటాడు!   చిన్నపిల్లలను వ్యభిచార గృహాలకు అమ్మే దారుణమైన  విలన్ కు ఎలాగైతేనేం.. శిక్ష పడింది కదా అని ( హీరో  దుస్థితి పట్ల బాధ వేసినా)  సంతృప్తి పడతాం.




‘ద్రోహి’లో అయితే...  హీరో తన సహచరుడితో కావాలని షూట్ చేయించుకుని మరణిస్తాడు.  ఆ సహచరుడు ఆ ఉగ్రవాదుల నెట్ వర్కులోకి ప్రవేశించటానికి హీరో చేసిన ఆత్మార్పణ అన్నమాట.

ఈ మూడు సినిమాల ముగింపులూ  సినిమాటిక్ గా ఉండొచ్చుకానీ... విభిన్నంగా  ఉండటం వల్ల బాగా గుర్తున్నాయి.
 
బెంగాలీ నవలల్లోనో, రష్యన్ నవలల్లోనో  కేవలం  న్యుమోనియా వచ్చి ఆ రుగ్మతతో  చనిపోయే పాత్రల గురించి చదువుతుంటే ఆశ్చర్యం వేస్తుంది.    అప్పట్లో ఆరోగ్య పరిస్థితులు అంత ఘోరంగా ఉండేవా అనిపిస్తుంటుంది. 

తడబడిన క్లైమాక్సులు

 ‘అద్భుతంగా తీసిన  క్లైమాక్స్ ’ను మార్చి, వేరేది ఉంచటం వల్ల తన  ‘ఆలాపన’ సినిమా  ఫెయిలయిందని దర్శకుడు వంశీ ఓసారి చెప్పారు.

మహేష్ బాబు సినిమా ‘బాబీ’లో  హీరో హీరోయిన్లు  చనిపోతారు క్లైమాక్స్ లో.   అది ప్రేక్షకులకు నచ్చలేదు. దీంతో   వాళ్ళు బతికినట్టు  మార్చి,  ఆ క్లైమాక్సునే  ఉంచేశారు.  అయినా ఫలితం ఏమీ మారలేదనుకోండీ.



ముగింపు ఎలా ఉండాలన్నదానిలో  ఒక్కొక్కరిది ఒక్కో ధోరణి.  


శ్రీ రమణ ప్రసిద్ధ కథ ‘మిథునం’ ముగింపులో కథానాయకుడు అప్పదాసును చంపేయటం అనవసరం అనేది రచయిత్రి రంగనాయకమ్మ అభిప్రాయం. 

కానీ  ‘శంకరాభరణం’ సినిమాలో శంకరశాస్త్రి చనిపోవటం సహజమనీ, ఆ కథకు అదే సరైన ముగింపు అనీ ఆమె అంటారు!

కానీ.. ఆమె ఓ నవలకు రెండు క్లైమాక్సులు రాశారు మరి.

విషాదాంతాలు  కన్విన్సింగుగా ఉంటే..   పాఠకులూ,  ప్రేక్షకులూ  తప్పకుండా  ఆమోదిస్తారు. 


శరత్  ‘దేవదాసు’  విషాదాంతం కావటం కంటే భిన్నంగా మరే రకంగానూ  ఊహించలేం కదా!


 

4, మార్చి 2018, ఆదివారం

రీ టెల్లింగ్ కథలా? ఫ్రీ టెల్లింగ్ కథలా?




రచయితలు రాసిన  కథల నిడివిని  కుదించి,  వేరేవాళ్ళు తమ సొంత మాటల్లో చెపితే అది- ‘రీ టెల్లింగ్’. కథ సారాన్ని క్లుప్తంగా చెప్పటం దీని లక్షణం.  

రీ టెల్లింగ్ అనే ఈ అనుసరణ కథ.... ఒరిజినల్ కథ పరిధిలోనే  ఉండాలనీ,  కథలోని పాత్రల స్వభావాలను ఏమాత్రం మార్చకూడదనీ ఎవరైనా  ఆశిస్తారు.

దానికి విరుద్ధంగా సొంత కల్పనలను జోడిస్తే?

అప్పుడది రీ టెల్లింగ్ కాదు... ఫ్రీ టెల్లింగ్  అవుతుంది.

స్వకపోల కల్పనలను  యథేచ్ఛగా చేయాలనుకునేంత స్వేచ్ఛా పిపాసులు సొంత కథలను మాత్రమే రాసుకోవాలి.  అంతేగానీ  రీ టెల్లింగ్ పేరిట  ఇతరుల రచనల్లో  వేలు పెట్టకూడదు!   పెట్టి వాటిని కంగాళీ  చేయకూడదు!


* * *
రంగనాయకమ్మ ‘మురళీ వాళ్ళమ్మ’ కథను మొట్టమొదటిసారి 1999 లో  ఆంధ్రజ్యోతి వారపత్రిక దీపావళి సంచికలో ప్రచురించారు.

ఈ కథ ఈ 2018 మార్చి 1న సాక్షి దినపత్రిక ఫ్యామిలీ పేజీలో  రీ టోల్డ్ కథగా వచ్చింది.  (మహిళా దినోత్సవ సందర్భంగా రచయిత్రుల కథలను ఈ సిరీస్ లో ఇస్తున్నారన్నమాట...  ఈ కథ 19వ కథగా వచ్చింది.  ఇంకా రోజుకో కథ వస్తూనే ఉంది.)

ఈ పున:కథకుడు ఖదీర్. 
ఇక్కడ   చూడండి-



రీ టోల్డ్ కథ చూశారు కదా? 

ఇప్పుడు  రంగనాయకమ్మ ఒరిజినల్ కథ చూడాలి.

ఆంధ్రజ్యోతిలో వచ్చినప్పటి పేజీలను ‘కథా నిలయం’ సౌజన్యంతో ఇక్కడ ఇస్తున్నాను.


   murali vallamma by Reader on Scribd


* * *

‘మురళీ వాళ్ళమ్మ ’ నాకు నచ్చిన కథల్లో ఒకటి. 
ఇప్పుడీ  పున: కథనం  చదివాను.

అసలు కథకూ,  ఈ అనుసరణ కథకూ చాలా చోట్ల తేడాలు ఉన్నాయనిపించింది.  ‘అమ్మకి ఆదివారం లేదా’ పుస్తకం తీసి, దానిలో ఉన్న ఆ కథను మళ్ళీ చదివి చూశాను.



నా అనుమానం నిజమే!

‘మురళీవాళ్ళమ్మ’ పున: కథనం గతి తప్పింది.
పాత్రల స్వభావం మారింది.
సంభాషణలు  కూడా  కళ తప్పాయి.  
అన్నిటికంటే ఘోరం- ఒరిజినల్ కథలో లేని సంఘటనలు వచ్చి చేరాయి.


ఓ ఇంటర్ వ్యూలో  ‘వాక్యాన్ని మానిప్యులేట్  చేయగలను’  అని  ధీమాగా  ప్రకటించుకున్నారు ఖదీర్.  కానీ  తెలుగుకు అసహజమైన  ‘కలిగి  ఉండే’ వాక్య ప్రయోగంతో,  పేలవమైన సంభాషణలతో, సొంత కల్పనలతో  ఆయన రీ టెల్లింగ్  దుర్భరంగా తయారైంది.

అందుకే...
ఇది  రంగనాయకమ్మ రాసిన  ‘మురళీ వాళ్ళమ్మ’ కాదు... 
ఖదీర్ వండిన  ‘సొరకాయ పాయసం’!

* * *
తల్లికి అన్యాయం  చేసిన తండ్రిపై కోపం తెచ్చుకుని పదమూడేళ్ళ మురళి  తనకు తనే   ‘అమ్మా! ఏం చేద్దాం?’ అని మళ్ళీ మళ్ళీ అడిగి,  మార్గం కూడా తనే చూపిస్తాడు.  ఆ మాటలు గుర్తొస్తే తల్లికి  శరీరం పులకరిస్తుంది. 

రీ టెల్లింగ్ లో  ‘ఏమంటావు నాన్నా’ అని తల్లి అడిగాకే  కొడుకు జవాబు చెప్తాడు. దీంతో   చిన్నప్పటి మురళి పాత్ర  ప్రత్యేకత కాస్తా ఎగిరిపోయింది.
 
తల్లిని ఎదిరించి మాట్లాడలేని మురళి,  తల్లి కోపంతో అన్నమాటలకు జవాబు చెప్పే ప్రయత్నం చేయని మురళి  ఈ పున: కథనంలో మాత్రం తల్లితో ఏకంగా వాదనే పెట్టుకుంటాడు.  ఆఫీసులో అమ్మాయితో ‘ఇంత క్లోజ్ అయ్యాక తన ఎమోషన్స్ కూడా షేర్ చేసుకోవాలి కదా’ అని లాజిక్ తీస్తాడు.  

ఏమాత్రం రాజీపడకుండా  ఆత్మగౌరవంతో  ప్రవర్తించే  తల్లి రుక్మిణి  పాత్ర స్వభావాన్ని తెలుసుకోవటానికి ఆమె సంభాషణలు ఆయువుపట్టు.   ‘భర్తని ఎదిరించి బతికింది బిడ్డలతో రాజీపడటానికా?’ అనీ,  ‘నీ దారి నీదీ నా దారి నాదీ’ అని  స్థిరంగా, నిర్మొహమాటంగా  చెప్పే  పాత్రకు  ఇక్కడ- పున: కథనంలో  కళాకాంతులు తగ్గిపోయాయి. 

కొడుకుతో ఆమె - ‘నిన్ను నేను విడిచిపెట్టేస్తున్నాను’ అందట.  ‘హూంకరించింది’ అట.  రంగనాయకమ్మ కథనంలో  తల్లి .. కొడుకుని  పేరుతో పిలుస్తుంది గానీ  ఖదీర్ కథనంలో లాగా  ‘రా’ అని సంబోధించదు. దాంతో సంతృప్తిపడలేదేమో.. ఆమెతో కొడుకును ‘రేయ్..’అని కూడా అనిపించారు ఖదీర్.   

కథలో లేనివీ... కొత్తగా  చేర్చినవీ
ఒరిజినల్ కథలో మురళి తన ఆఫీసు అమ్మాయితో పదేపదే  ఫోనులో మాట్లాడుతుంటాడు.  కానీ ఆమెతో  బాత్ రూమ్ లో చాటింగ్ నూ, ముద్దులనూ కూడా అదనంగా చేర్చేశారు ఖదీర్. 

మొదట్లో,  చివర్లో ఖదీర్   చెప్పిన ‘సొరకాయ పాయసం’ (తల్లే స్వయంగా వండిందట అది)  ఒరిజినల్ కథలో లేనే లేదు.  ఏదైనా నిర్ణయం తీసుకున్నప్పుడే ఆమె ఆ పాయసం అలా చేస్తుందట.  ఈ పాయసమూ,  సింబాలిజమూ ఖదీర్  సొంత కవిత్వం తప్ప  మరోటేమీ కాదు. 

‘జీడిపప్పు  ప్యాకెట్లు ’ మురళి  టూర్ నుంచి ఇంటికి తెస్తాడు.  ఖదీర్ ఆ జీడిపప్పు ప్యాకెట్లను వృథా కానీయకుండా  పాలు, చక్కెర వేసి  వేయించేశారు.  సువాసనలీనుతున్న ‘లేతాకుపచ్చ పాయసం’ తయారుచేసి  ఆ జీడిపప్పులు దానిలో  తేలేలా చేశారు.  ఆ సింబాలిజం అలా ఎదురుగా ఉంచుకుని... ఇక  స్వీయ పున: కథనం అల్లేశారు. 

అదింకా ఆ కథగానే ఉంటుందా?
ఎస్పీ బాలసుబ్రహ్మణ్యం  పాడిన పాటను వేరెవరో తన ఇష్టం వచ్చినట్టు మార్చేసి పాడి, ఆ  రికార్డును బాలు  ఫొటోతో విడుదల చేసినంతమాత్రాన అది బాలు పాట అయిపోతుందా?  

అలాగే  ఒక రచయిత  ఫొటో వేసి  ‘మళ్ళీ చెప్పుకుందాం’ అంటూ కథనంతా ఈ రీటెల్లింగ్ రచయిత  మూడు కాలాల్లోకి కుదించేసి- రచయిత తన కథలో రాయని  సంఘటనలను కొత్తగా జోడించేస్తే అది  పున: కథనం అవుతుందా?  అప్పుడది ఒరిజినల్ రచయిత కథగానే ఇంకా మిగిలివుంటుందా? 

మంచి కథలను పాఠకులకు మళ్ళీ  గుర్తు చేయాలనుకుంటే, కొత్త పాఠకులకు తెలపాలనుకుంటే.. తగిన అనుమతులు తీసుకుని వాటిని యథాతథంగా ప్రచురించాలి.

 ‘నిడివి ఎక్కువ, అలా చేయలేం’ అనుకుంటే... ఆ కథల ప్రత్యేకతల గురించి వివరిస్తూ  సమీక్ష/ పరిచయం/ విశ్లేషణ ఇవ్వటానికి మాత్రమే పరిమితం కావాలి.  


అంతేగానీ..  కథనంతా రీ టోల్డ్ మూసలో పేర్చి,  స్వీయ కల్పనలు చేర్చి రాస్తే...  అది వక్రీకరణకు తక్కువ అవ్వదు. కథా రచయితను ఇది  నిశ్చయంగా అగౌరవపరచటమే! 

ఆ కథను అమితంగా అభిమానించే  పాఠకుల అనుభూతిని ఇది భగ్నం చేయటం కాదా?  వారి మనసుల్లో ముద్రించుకున్న చక్కటి దృశ్యాన్ని మొరటుగా చెరిపేయటం కాదా?



నేను ఈ సిరీస్ లో ఒక్క కథనే పరిశీలించాను.  ఇక మిగిలినవి ఎలా ఉన్నాయో ...!  ఈ పున: కథనాల విషయంలో  ఒరిజినల్ రచయిత్రులు సంతృప్తిగా ఉన్నారో, లేదో, ఒకవేళ అసంతృప్తి ఉంటే  దాన్ని  ప్రకటించారో లేదో నాకు తెలియదు!

28, ఫిబ్రవరి 2018, బుధవారం

మృతీ... స్మృతీ.. విస్మృతీ!

ఆత్మీయులో, గాఢంగా అభిమానించేవారో మరణిస్తే... ఎవరికైనా అమితమైన బాధా,  దు:ఖం  సహజం. కాలం  గాయాల్ని మాన్పుతుంది కాబట్టి.... రోజులు గడుస్తున్నకొద్దీ  ఆ  జ్ఞాపకాలు పల్చబడి, వారి తలపోతలు తగ్గిపోవటం కూడా అంతే మామూలు.

అయితే అందరి విషయంలోనూ ఇది వర్తిస్తుందని చెప్పలేం!.

మా అమ్మకు వాళ్ళ నాన్న (మా తాతయ్య) అంటే ఎంత ఇష్టం అంటే... ఆయన చనిపోయి దశాబ్దాలు దాటుతున్నా ‘మా నాన్న’ అంటూ ఇష్టంగా ఆయన్ను గుర్తు చేసుకోని  రోజు ఆమెకు ఉండేది కాదు.  నేను పుట్టకముందే తాతయ్య  చనిపోయాడు.  ఫొటో చూడటం తప్ప ఆయన్ను నేను చూడలేదు. కానీ మా అమ్మ మాటల్లో, తాను తల్చుకుంటూ చెపుతూవుండే  జ్ఞాపకాల్లో ఆయన నాకు బాగానే తెలుసనిపిస్తుంది.

తండ్రిని  పదేపదే  తల్చుకోవటంలో, ఆయన ఘనతను సందర్భానుసారంగా చుట్టుపక్కలవారికి  గర్వంగా చెప్పటంలో సంతోషం, ఉపశాంతి ఆమెకు దక్కివుండాలి.  మరో కోణంలో చూస్తే... ఇప్పుడు నాకేమనిపిస్తోందంటే... తండ్రి తర్వాత ఆమెను  అంత ప్రేమగా , అంత అపురూపంగా, అంత గారాబంగా మేం చూసుకోలేదేమో.. అని! 

మా అమ్మ లాంటి వాళ్ళు అరుదేమీ కాదు.  మన చుట్టుపక్కలే చాలామందే ఉంటారు.  ఇదంతా  సామాన్యులకు సంబంధించిన  కోణం. 

శోభన్ బాబు  అంతరంగం
   
సినీ మాయామేయ జగంపై మనలో చాలామందికి అంత మంచి అభిప్రాయం ఉండదు. కానీ మంచి చెడుల సమ్మేళనం కదా ఏ రంగమైనా!

ఓసారి  ఈటీవీలో సినీ నటుడు  శోభన్ బాబు ఇంటర్వ్యూ చూశాను.   తన సినీ కెరియర్ ఎలా మొదలై, ముందుకు వెళ్ళిందీ  చెపుతూ వెళ్ళారు.  తన శ్రేయోభిలాషి ఎన్టీఆర్  తొలినాళ్ళలో  తననెంతగా ప్రోత్సహించిందీ గుర్తు చేసుకున్నారు.  అప్పటికి ఎన్టీఆర్ మరణించారు.

అలా మాట్లాడుతుంటే  శోభన్ బాబు గొంతు గాద్గదికమైంది. ఎన్టీఆర్ పట్ల మనసులో ఉన్న  కృతజ్ఞతతో,  ఆ  తలపుల భారంతో.. ఆయన కళ్ళ నుంచి నీరు ఉబికి వచ్చింది.  మాటలు  సరిగా  రాలేదు. మౌనం... కానీ  కెమెరా అలా నిశ్శబ్దంగా  పనిచేస్తూనే ఉంది.  యాంకర్  కూడా ఏమీ కలగజేసుకోలేదు.  కొద్దిసేపటికి శోభన్ బాబు  తమాయించుకుని,  ఇంటర్వ్యూను కొనసాగించారు.

నేను చూసిన టీవీ ఇంటర్ వ్యూల్లో ఇది బహుశా అత్యుత్తమం.  అప్పటిదాకా  శోభన్ బాబు అంటే మంచి అభిప్రాయమే ఉంది. అప్పటి నుంచీ ఆయనంటే  చాలా గౌరవం ఏర్పడింది.  ఎన్టీఆర్ చనిపోయిన   చాలా కాలం  తర్వాత  చేసిన ఇంటర్వ్యూ ఇది.  ఒక వ్యక్తి  చేసిన మేలును  ఏళ్ళు గడిచిన  తర్వాత కూడా మర్చిపోకుండావుంటూ  అలా  కన్నీరు మున్నీరయ్యే  హృదయం ఎంత  సున్నితమైనది, ఎంత  స్వచ్ఛమైనది!  ఆ అనుబంధం ఎంత గాఢమైనది!


సామూహిక విషాదం
సినీ  ప్రముఖులో, రాజకీయ నాయకులో మరణిస్తే  మీడియా ఆ వార్త ఇచ్చి ఊరుకోదు. మృతుల ప్రాముఖ్యాన్నీ , ప్రాచుర్యాన్నీ బట్టి  చాలా హడావుడి చేస్తుంది.

మిగిలిన  ఘటనల ప్రాధాన్యం తగ్గించి అయినా సరే,  భిన్న కోణాల్లో అతిశయోక్తులు జోడించి  విషాదాన్ని పెను విషాదంగా, సామూహిక విషాదంగా మార్చేలా కథనాలూ, స్పందనలూ, అభిప్రాయాలూ  ప్రసారం చేస్తుంది.  ప్రచురిస్తుంది.

‘పోటీలో వెనకబడకుండా’,  ‘సృజనాత్మకతకు సానపెట్టి మరీ’  మీడియా సంస్థలు అదే పనిగా కథనాల పరంపరతో  వీక్షకుల్నీ, పాఠకుల్నీ ఆకట్టుకోవటానికి శక్తివంచన లేకుండా ప్రయత్నిస్తుంటాయి.

మరో కొత్త సంఘటనో, దుర్ఘటనో సంభవించేవరకూ (మాత్రమే)  ఇది  కొనసాగుతూవుంటుంది. 

మీడియా ముందు జాగ్రత్తలు
ప్రముఖులు  చనిపోతే ... వారి గురించి  అప్పటికప్పుడు  సమాచారం సేకరించి,  కథనాలు  రాసి డెడ్ లైన్ లోపు  ప్రచురించాలంటే   అది  చాలా కష్టం.  అందుకే   పత్రికలు (ఇప్పుడైతే  టీవీ చానళ్ళు కూడా)  ముందు జాగ్రత్త పాటిస్తుంటాయి.  అదేమిటంటే... కాస్త పెద్ద వయసులో ఉండే  ప్రముఖుల  జీవిత విశేషాలతో , ఫొటోలతో, వీడియో క్లిపింగ్ లతో  కొంతమేరకైనా కథనాలు సిద్ధం చేసుకుంటూవుంటాయి....

ఎందుకంటే...
ఒ క వే ళ  ఆ ప్రముఖులు  చనిపోతే ... వెనువెంటనే  పాఠకులకు/ వీక్షకులకు ఆ విశేషాలు  అందించేందుకు!

వినటానికి  ఇది  దారుణంగా  అనిపించవచ్చు.  కానీ  మీడియాకు ఇదేదో కొత్తగా పుట్టిన అలవాటూ కాదు.   ఎప్పటినుంచో ఉన్నదే!


 స్వాతంత్ర్య సమరయోధుడూ, శాసనసభ్యుడూ అయిన  వావిలాల గోపాలకృష్ణయ్య  ఓసారి అనారోగ్యం పాలయ్యారు.  ఆంధ్రజ్యోతి ఎడిటర్ గా  అప్పుడు నార్ల వెంకటేశ్వరరావు ఉన్నారు.
 
వావిలాల  గోపాలకృష్ణయ్య

నార్ల వెంకటేశ్వరరావు
 పత్రికలో పని చేసే తుర్లపాటి కుటుంబరావును నార్ల  పిల్చి , ‘పెద్దాయన కదా... ఏమో...  ఏమైనా  అనుకోనిది జరగొచ్చు.  వావిలాల జీవిత విశేషాలతో  కథనం  సిద్ధం చేయండి’ అని చెప్పారట.  ఆ ప్రకారమే  తుర్లపాటి కథనం రాసివుంచారు.

కానీ... వావిలాల చక్కగా అనారోగ్యం నుంచి తేరుకున్నారు; బాగా కోలుకున్నారు.
పత్రిక సిద్ధం చేసిన కథనం అప్పటికి వ్యర్థమైంది.

మరోసారి వావిలాల అస్వస్థులయ్యారు.
ఈసారి కూడా  పత్రికల ముందస్తు తయారీ వార్తలకు  పని కల్పించకుండా ఆయన  హాయిగా  కోలుకున్నారు.

కొంతకాలం గడిచింది. వావిలాల  క్షేమంగానే ఉన్నారు కానీ...  ఎడిటర్ గా  పదవీ విరమణ చేసిన  నార్ల వెంకటేశ్వరరావు  కన్నుమూశారు!

తుర్లపాటి కుటుంబరావు
వావిలాలను కలిసినప్పుడు  తుర్లపాటి  తమ పత్రిక చేసిన తమ ముందస్తు ‘నివాళి’  ఏర్పాట్ల సంగతులన్నీ  దాచకుండా  చెప్పేశారు.  పైగా  ‘చిరంజీవి వావిలాల’ అన్న బిరుదును కూడా ఆయనకు ఇచ్చేశారు.

నార్ల   (డిసెంబరు 1908-1985)  మరణించిన తర్వాత మరో  18 సంవత్సరాలు జీవించారు వావిలాల (సెప్టెంబరు 1906- 2003).
  
ఒక్క ఆంధ్రజ్యోతే కాదు,  మిగిలిన  అన్ని పత్రికలూ  వావిలాల... ఆయన లాంటి  పెద్ద వయసు ప్రముఖుల  గురించి ముందస్తు కథనాలు సిద్ధం చేసుకుంటూనేవుంటాయి.  వృత్తి ధర్మం  అలా ఉంటుంది.  

ఈ సందర్భంగా ఓ జోక్ గుర్తొస్తోంది.

ఒక యువకుడు పల్లెటూళ్ళో ఉన్న  తొంబై ఏళ్ళు దాటిన వృద్ధుడిని కలిశాడు. పిచ్చాపాటీ అయ్యాక  పట్నం  వెళ్ళటానికి  సెలవు తీసుకుటూ...  ‘తాత గారూ,  నేను రావటానికి చాలాకాలం పడుతుంది.  మిమ్మల్ని మళ్ళీ చూస్తానో లేదో..’ అన్నాడట.  తాత గారు తాపీగా  ‘ఏం నాయనా, నీ ఆరోగ్యం బాగానే ఉన్నట్టుంది కదా.. ఎందుకంత నిరాశ!  ఫర్వాలేదు, నీకేం కాదులే’  అని ధైర్యం చెప్పాడట.  

 

ఎన్నో  వ్యక్తిత్వాలు
ఈ మధ్య గొల్లపూడి మారుతీరావు రాసిన ‘ఎలిజీలు’ అన్న పుస్తకం చదివాను.  రాజకీయ,  సాంస్కృతిక, సేవా  రంగాలకు చెందిన 79 మంది వ్యక్తులను వారి మరణానంతరం  స్మరించుకుంటూ రాసిన ఆత్మీయ రచనలివి.  గొల్లపూడి వ్యక్తిగత కోణంలో  ఆ ప్రముఖుల వ్యక్తిత్వాలు మనకు పరిచయమవుతాయి.

కృష్ణశాస్త్రి, శ్రీశ్రీ, దాశరథి,  జరుక్ శాస్త్రి, చెలం,  ఆత్రేయ, రావిశాస్త్రి, బుచ్చిబాబు, ఉషశ్రీ, ఎమ్వీయల్,  ఎన్టీఆర్, ఏఎన్నార్, ఆరుద్ర, భానుమతి, ఎస్ వరలక్ష్మి, జగ్గయ్య, అంజలీదేవి, కొమ్మూరి వేణుగోపాలరావు,  మాలతీ చందూర్, రమణ , బాపు,  వేటూరి, బాలచందర్ .. ఇంకా ఎందరో!

గొల్లపూడి  వ్యాసాల్లో నాకు నచ్చని భావాలు కొన్ని ఉంటుంటాయి   కానీ ఇలా నివాళి వ్యాసాలను రాయటంలో ఆయన చూపే  ప్రతిభ,  చక్కని  పోలికలతో  వాక్యాలను  ఆర్ద్రంగా అల్లే  తీరూ  నాకు  నచ్చుతుంది.  

ముందుమాటలో  ఇలా అంటారు- ‘ఇది నాలుగో ముద్రణ.  (2016). ప్రతిసారీ నిష్క్రమించిన ఎందరో సన్నిహితులు, పెద్దలు, మిత్రుల  జ్ఞాపకాలతో ఈ పుస్తకం మరింత బెంగనీ, దు:ఖాన్నీ పెంచుకుంటూ ఉంది.  ...  ఈ పుస్తకంలో ప్రతి పేజీ నా  హృదయాన్ని బరువెక్కిస్తుంది. ఎన్ని జ్ఞాపకాలు! ఎంత దూరం ఈ  ప్రయాణం. ఆయా వ్యక్తుల పరిచయం, సౌహార్దం అనే పుప్పొడితో ఈ జీవన మాధుర్యానికి రుచి పెరిగింది. వీరంతా ఈ జీవితాన్ని అలంకరించిన ఆప్తులు, జీనన యోగ్యం చేసిన ఓషధులు. ఈ ఆప్త వాక్యాలతో ఆయా వ్యక్తులను తలచుకోవడం ఓ నిస్సహాయమైన ఓదార్పు.  చరిత్రగా మిలిగే నిట్టూర్పు. ... మరో ముద్రణ అంటే భయమేస్తుంది. మరెంతమంది ఆప్తులను నష్టపోతానో అని.’

  రావూరి భరద్వాజ స్మతి సాహిత్యం 


తెలుగులో స్మృతి రచనలు చాలా వచ్చాయి కానీ..  దినచర్య రూపంలో మొదట వచ్చింది.. రావూరి భరద్వాజ ‘నాలోని నీవు’  పుస్తకంతోనే.

భార్య కాంతమ్మ వియోగ దు:ఖం  తాను చనిపోయేవరకూ ఆయన్ను  వదల్లేదు.  తన కష్టాల్లో, కన్నీళ్ళలో కలిమి లేముల్లో  భాగస్వామి అయిన అర్ధాంగి కాంతమ్మ జ్ఞాపకాలకు విస్తృతంగా అక్షరరూపమిచ్చారు.  డైరీల్లో తన వేదననూ, దు:ఖోద్వేగాలనూ నిక్షిప్తం చేశారు.

అవి పుస్తకాలుగా వచ్చాయి.  ‘ నాలోని నీవు’ తో పాటు   ‘అంతరంగిణి’, ‘ అయినా ఒక ఏకాంతం’, ‘ఐతరేయం’, ‘ ఒకింత ఏకాంతం’  భరద్వాజ  స్మృతి సాహిత్యమే.



ఆయన డైరీల్లోని కొన్ని వాక్యాలు...
‘... కాంతమ్మ స్మృతులు నన్ను కకావికలు చేస్తున్నాయి...పీల్చుకు తింటున్నాయి. కాల్చుకు తింటున్నాయి. ఎన్నోజన్మల పుణ్యం వల్ల గానీ అలాంటి ఉత్తమురాలు భార్యగా దొరకదు.’

‘... నాకింకో జన్మ అంటూ ఉంటే, కాంతమ్మ గర్భవాసాన జన్మించి, ఆమె రుణం తీర్చుకొంటాను.’

 ‘మళ్ళా, మళ్ళా, మళ్ళా- నిన్నెప్పుడైనా చూస్తానా? నా పిలుపు,నా రోదన, నీదాక రావడం లేదా? రావడం లేదా? రావడం లేదా కాంతం? ’


బతికున్నపుడే నివాళి

ప్రాణం పోయాక  ‘అంత మంచి, ఇంత గొప్ప’  అంటూ  ఎన్ని విశేషాలతో,  ఎంత రాసినా  దానివల్ల  ఏమిటి ప్రయోజనం  అనే ప్రశ్న నాకు వస్తుంటుంది.

తనకు  ప్రపంచం అర్పించే  నివాళిని  ఏ వ్యక్తీ  చూడలేడు.  (లోక్ నాయక్  జయప్రకాశ్ నారాయణ్,  సాహితీ వేత్త  రోణంకి అప్పలస్వామి లాంటివారు చనిపోకముందే  వారు మరణించారని  పొరపాటు వార్తలు వచ్చాయి. అలాంటి సందర్భంలో  తప్ప...)

 ప్రజా కవి  సుద్దాల హనుమంతు తనపై రాసిన ‘నివాళి’ని తను జీవించివున్నపుడే విన్నారట.


డా.  ద్వా.నా శాస్త్రి  సంకలనం చేసిన ‘మా నాన్న గారు’ అనే పుస్తకం 2009లో వచ్చింది. దానిలో కీర్తిశేషులైన 62 మంది సాహితీ ప్రముఖులను తల్చుకుంటూ వారి కుటుంబ సభ్యులు రాసిన వ్యాసాలున్నాయి.

సినిమా పాటల కవి  సుద్దాల అశోక్ తేజ తన తండ్రి సుద్దాల హనుమంతు గురించి  వ్యాసం రాశారు.  అందులోని ఓ భాగం చూడండి-

సుద్దాల హనుమంతు

సుద్దాల అశోక్ తేజ
 ‘ఆ రోజుల్లోనే నాకో ఆలోచన వచ్చింది- ప్రపంచంలో ఎంత మహానుభావుడికైనా చనిపోయాక కదా స్మృతి గీతం రాస్తారు. మావో, గాంధీ, లెనిన్, శ్రీశ్రీ ఎవరైనా తన స్మృతి గీతం తను వినరు కదా, నాన్న స్మృతి గీతం రాసి నాన్నకే వినిపిస్తే అనిపించింది. తప్పో - ఒప్పో నాకు తెలియదు. నేను మా నాన్న కనుమూయకముందే (క్యాన్సర్ తో బాధపడుతున్న సమయం...)  నాన్న స్మృతి గీతం రాశాను.  నాన్నకి ఏడుస్తూ వినిపించాను. 

పాట వినిపించడం పూర్తయింది. నాన్న తప్ప ఇంట్లో అందరం ఏడుస్తున్నాం. మా నాన్న రెండు చేతులు చాపి నన్ను పిలిచాడు. కౌగిలించుకున్నాడు. తన భుజంపై నా దు:ఖబాష్పాలు... నా భుజంపై నాన్న ఆనంద బాష్పాలు... నా వీపు నిమిరిన నాన్న చేతుల స్పర్శ... భుజంపై నాన్న ఆనంద బాష్పాల తడి ఇప్పటికీ ఆరిపోలేదు... ఎప్పటికీ ఆరిపోదు.’


ఇలా బతికున్నపుడే ఎలిజీ రాయటం ‘తప్పో ఒప్పో నాకు తెలియదు’  అన్నారు కదా అశోక్ తేజ.  నేను కూడా  అది సరైనదనో,  కాదనో   నిర్దిష్టంగా  ఒక అభిప్రాయానికి రాలేకపోతున్నాను!

31, డిసెంబర్ 2017, ఆదివారం

రాబిన్ సన్ క్రూసో ... ఆర్థికశాస్త్ర విశేషం

1719లో తొలి ప్రచురణ
ఎక్కడో ఇంగ్లండ్ లో పుట్టి  దేశదేశాల పాఠకులకు చేరువయ్యాడు ..
రాబిన్ సన్ క్రూసో !


నా చిన్నప్పుడు మా అన్నయ్యల ఇంగ్లిష్ పాఠ్యపుస్తకం ద్వారా  పరిచయమయ్యాడు.  
 
ఎటు చూసినా అంతు లేని సముద్రం... లోపల ప్రమాదాలకు ఆలవాలమైన చిన్న దీవి!
నర మానవుడు కనపడని ఆ నిర్జన ప్రాంతంలో ఒంటరిగా బతకాల్సిరావటం ఎంతటి భయానకం!
ఆశ లేశమైనా లేని పరిస్థితుల్లో గొప్ప నమ్మకంతో, ఆత్మవిశ్వాసంతో  అక్కడ 28 సంవత్సరాలు  జీవించి,
ఆ ద్వీపం నుంచి బయటపడ్డాడు రాబిన్ సన్ క్రూసో ! 

అప్పుడు కథ సారాంశం మాత్రమే తెలుసు.  వివరంగా తెలియదు. రాబిన్ సన్ నిర్భీతీ, తెలివితేటలూ, ప్రణాళిక ప్రకారం దీవిలో జీవితాన్ని తీర్చిదిద్దుకున్న తీరూ ..ఇవన్నీ ఇష్టపడ్డాను.

డిగ్రీ కోర్సులో పరోక్షంగా ప్రస్తావనకు వచ్చిన క్రూసో.. ఆ తర్వాత  చదివిన  రంగనాయకమ్మ ‘ కాపిటల్ పరిచయం’లో మళ్ళీ తారసపడ్డాడు!

డేనియల్ డెఫో ఇంగ్లిష్ లో  రాసిన ఈ నవలను  సొదుం రామ్మోహన్ సంగ్రహంగా తెలుగులోకి అనువదించారు.  పీకాక్ క్లాసిక్స్ వారు ప్రచురించారు.


ఈ మధ్య దీన్ని  మళ్ళీ  చదివాను.

దీని గురించి ఏదైనా  రాయాలనుకున్నపుడు  రాబిన్ సన్ క్రూసో ఒరిజినల్ తో పాటు రెండు వర్షన్ల  కామిక్స్, ఇంకా  వన్ సిలబల్ వర్డ్స్ తో రాసిన నవల... ఇవన్నీ పరామర్శించాను.




క్రూసో వివిధ చిత్రకారుల ఊహల్లో ఎలా ఉన్నాడో  చూశాను.

1719లో మొదటిసారి ఇంగ్లండ్ లో ప్రచురితమైందీ నవల.  రెండు శతాబ్దాల తర్వాత ఈ నవలకు బొమ్మలు వేసే అవకాశం  1920లో  ఎన్.సి. వయత్ కు దక్కింది.

 
దాన్ని ఆయన అపూర్వంగా సద్వినియోగం చేసుకున్నాడు.

‘Do my pictures add a little to the vividness of this story? Do I aid a little in the clearer vizualization of Robinson Crusoe as he moves about on his sunny island? That is the most I can hope for. ' 


ఇంత వినమ్రంగా చెప్పుకున్న వయత్ వేసిన బొమ్మలు కొన్ని చూడండి-













 ***

సొదుం రామ్మోహన్ చేసిన అనువాదం  బాగుంది. ముందుమాటలో ఆయన అంటారు-

 ‘‘ప్రకృతి విసిరిన ప్రతికూల పరిస్థితులను ఎలా అనుకూల పరిస్థితులుగా మార్చుకోవచ్చునో ఈ పాత్ర పిల్లలకే కాదు పెద్దలకూ బోధిస్తుంది....అన్వేషణా స్ఫూర్తి, సాహసం, తెగువ, ఆత్మవిశ్వాసం, భవిష్యత్తుపై చెరగని ఆశ- ఇవీ క్రూసో లోని ప్రధాన లక్షణాలు’’

తన దుస్థితి గురించి ఆలోచిస్తూ  క్రూసో   ప్రతికూల అనుకూల అంశాలను రాసుకుని విశ్లేషించుకోవటం  గొప్పగా అనిపిస్తుంది.

‘‘నేను జనావాసం లేని దీవిలోకి వచ్చి పడ్డాను. ఇక్కడ నుంచి బయటపడతానన్న  ఆశలు లేవు ’’ 

దీన్నిప్రతికూల పరిస్థితిగా రాసుకున్న క్రూసో...
దాని ఎదురుగా సానుకూల పరిస్థితిని కూడా ఇలా  రాస్తాడు-

 ‘‘మొత్తానికి సముద్రంలో మునిగి చావకుండా ఇంకా సజీవంగానే ఉన్నా’’

మనిషి  సంఘజీవి (man is by nature a social animal) అని  చెప్పిన సోక్రటీస్ (క్రీస్తు పూర్వం 470 - 399) మాటలు ఎంత నిజమో క్రూసో కథ స్పష్టం చేస్తుంది.

దూరాన ఆగివున్న ఓడను చూసిన క్రూసో మానసిక స్థితిని రచయిత డేనియల్ డెఫో బాగా వర్ణిస్తాడు-

‘‘ఎక్కువమంది వద్దు...ఒక్కరంటే ఒక్కరు, ఒకే ఒక వ్యక్తి ఇటు వస్తే నేనెంత సంబరపడిపోతానో! 

ఎన్నేళ్ళయింది మనుషులతో మాట్లాడక......మనుషులతో మాట్లాడాలని నేను ఇంతకుముందెన్నడూ ఇంత గాఢంగా కోరుకోలేదు. 

కనీసం ఒక్క వ్యక్తి కూడా తోడు లేనందుకు నా హృదయం దు:ఖంతో లోలోతులకు కుంగిపోతోంది...’’.

మానవ ప్రపంచానికి సుదూరంగా ఉన్న ద్వీపంలో ఒంటరి మనిషి మనుగడ ఎలా ఉంటుందో  పరిశోధన చేసి రాసినట్టు  ఉంటుందీ నవల.

రచయిత డేనియల్ డెఫో
 300 వందల ఏళ్ళక్రితం రాసిన ఈ  నవల  ఇప్పటికీ ఉత్కంఠభరితంగానే ఉంటుంది.


రాబిన్ సన్ క్రూసో  వాస్తవిక వ్యక్తి కాదు. అది రచయిత కల్పనే.  మరి క్రూసోకు నమూనా ఎవరైనా ఉన్నారా? 

పసిఫిక్ ద్వీపం లో నాలుగేళ్ళు ఒంటరిగా గడిపిన నావికుడు అలెగ్జాండర్ సెల్ కిర్క్ (1676- 1721).  అతడే రియల్ రాబిన్ సన్.



ఆ సెల్ కిర్క్ గురించి   విలియం కౌపర్ (1731-1800) అనే కవి The solitude of Alexander Selkirk  అనే పొయెం రాశాడు.

దానిలో ఓ చిన్న భాగం-

O Solitude! where are the charms
That sages have seen in thy face?
Better dwell in the midst of alarms,
Than reign in this horrible place.


మనుషులెవరూ కనపడని  ఒంటరితనం ఎంత దుర్భరంగా ఉంటుందో చెప్పే ఈ పద్యాన్ని డిగ్రీ  పాఠ్యపుస్తకంలో  చదువుకున్నాను.

అప్పుడు కూడా క్రూసో గుర్తొచ్చాడు.

***

ఆధునిక కాలపు క్రూసో ఎవరంటే.. అడ్మిరల్ బర్డ్.

1934లో ఈ అన్వేషకుడు అంటార్కిటికాలో దక్షిణ ధ్రువాన్ని కప్పే విశాలమైన మంచుదిబ్బలో దాదాపు కూరుకుపోయిన గుడిసెలో ఐదు నెలల పాటు ఒంటరిగా గడిపాడు.  చుట్టు పక్కల వందమైళ్ళ దూరంలో ఎలాంటి ప్రాణీ లేని నిర్జన ప్రదేశమది. మైనస్ 80 డిగ్రీల విపరీతమైన చలి... కటిక చీకటి...లాంతరు మాత్రం ఉంది. 


Alone అనే తన రచనలో బర్డ్ తన అనుభవాలను రికార్డు చేశాడు. 


డేల్ కార్నెగీ 1948లో రాసిన - How to stop worrying and start living (తెలుగులో- ఆందోళన చెందకు ఆనందంగా జీవించు) లో  బర్డ్ ప్రస్తావన వస్తుంది.


***

వస్తువులూ -విలువలూ -మారకాలకు సంబంధించి ఆర్థిక శాస్త్ర అంశాన్ని చెప్పటానికి  కార్ల్ మార్క్స్ ‘కాపిటల్’ లో  రాబిన్ సన్ క్రూసోను కోట్ చేస్తాడు.



రాబిన్ సన్ దీవిలో ఒక్కడే వేర్వేరు రకాల శ్రమలు చేశాడు. జంతువుల్ని వేటాడటం, చేపలు పట్టడం, ఇల్లు కట్టుకోవడం, వంట చేసుకోవడం, మేకల్ని పెంచడం...ఇలా.  వాటిని ఉపయోగించుకోవటంలో అతడికెలాంటి సమస్యా రాలేదు.  

ఆ దీవిలోకి రాబిన్ సన్ ఒక్కడే కాకుండా పగిలిపోయిన ఓడ నుంచి మరికొంత మంది మనుషులు కూడా వచ్చివుంటే? అందరూ తలో శ్రమా చేసి తయారుచేసుకున్న వస్తువుల్నీ, పదార్థాల్నీ అందరూ సమష్టిగా ఉపయోగించుకుంటే బాగానే ఉంటుంది.

అలా కాకుండా ఎవరికి వాళ్ళే తాము తయారుచేసుకున్న వస్తువులకు సొంతదారులుగా ఉండి, వాటిని ఇతరుల వస్తువులతో ‘మారకాలు’ చేసుకుంటూ ఉంటే ఏమవుతుంది?

వాళ్ళంతా ‘విలువల గందరగోళం’లో  పడిపోతారని మార్క్స్ చెపుతాడు.

ఆ వస్తువుల్లో శ్రమకాలాలు రకరకాలుగా ఉన్నాయి కాబట్టి  వాటికి రకరకాలుగా మారకపు విలువలు ఏర్పడి వాటిని మార్చుకోవడంలో చిక్కులు మొదలయ్యేవి. పోట్లాటలూ, కొట్లాటలూ, నరుక్కోవడాలతో ఆ దీవి లో ప్రశాంతత భగ్నమయ్యేది.

ఆ వస్తువులన్నిటి సొంతదారు రాబిన్ సన్ ఒక్కడే కాబట్టి .. తన  వస్తువులను తన ఇతర వస్తువులతో  మారకం చేసుకోనక్కర్లేదు కాబట్టి... ఆ దీవిలో మారకపు విలువల తల నొప్పుల నుంచి తప్పించుకోగలిగాడు రాబిన్ సన్.

అంటే... మనుషులంతా శ్రమలు చేస్తూ ప్రణాళికతో వస్తువులు ఉత్పత్తి చేసుకుని, వాటిని సమష్టిగా (ఎవరి అవసరం మేరకు వారు) వాడుకోవటం మాత్రమే శాస్త్రీయమైన, ఉన్నతమైన మార్గం... అని చెపుతాడు మార్క్స్.

సమ సమాజపు ఈ ఊహ నిజమైతే.. ఎంతో బాగుంటుంది కదూ..!

30, నవంబర్ 2017, గురువారం

ఇళయరాజా బ్యాక్ గ్రౌండ్ ‘మ్యాజిక్!’



సినిమాల్లో  పాత్రధారుల సంభాషణల మధ్యా,  డైలాగులు లేని సన్నివేశాల్లోనూ  వినిపించేది... నేపథ్య సంగీతం-  బ్యాక్ గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ ( బీజీఎం).

దీన్ని సినిమా చూస్తూ  గమనించడం, బాగుంటే ఆస్వాదించటం నాకు ఇష్టం. 

ఒక మాదిరిగా ఉండే దృశ్యాలకు కూడా  ప్రాణం పోసి,   పాత్రధారుల మూడ్ ను ఎలివేట్ చేసి,  చూసేవారికి  సన్నివేశం హత్తుకునేలా చేసే శక్తి ఈ బీజిఎంకు ఉంది కాబట్టే  దానిపై నాకు అంత  ఆసక్తి!  

అందుకే... ఈ బీజీఎం ల ప్రస్తావన  ఈ బ్లాగులో కనీసం రెండు పోస్టుల్లో ఇప్పటికే వచ్చేసింది  కూడా.  

సన్నివేశాన్ని ఒక్కసారి చూసి, దానికి సరిపోయే నేపథ్య సంగీతాన్ని ఎంతో వేగంగా అందించటం  ఇళయరాజాకు అలవాటు.  ఆ ప్రక్రియను గమనిస్తే  అదెంతో అబ్బురంగా అనిపిస్తుంది.

దీని గురించి  కిందటి సంవత్సరం మే నెల్లో ఓ పోస్టు రాశాను. ఆసక్తి ఉంటే ... ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.  
  
* * *


ఇళయరాజా బీజీఎంల ప్రత్యేకతను వివరించే వీడియోలు యూ ట్యూబ్ లో చాలానే ఉన్నాయి.  

వాటిలో  రెండు  వీడియోలను యూ ట్యూబ్ లో  ఈ మధ్య పదేపదే చూశాను.  వాటిని ఆ సినిమాల దర్శకులే స్వయంగా వివరించటం ఓ విశేషం.

ఆ ఇద్దరూ ఒకరు  భారతీరాజా.  రెండోవారు బాల్కి.  

భారతీ- రాజా 
‘ముదల్ మరియాదై’ అనే తమిళ సినిమా 1985లో వచ్చింది. దీన్ని తెలుగులో ‘ఆత్మబంధువు’గా అనువదించారు. ఆత్రేయ పాటలు, ఇళయరాజా సంగీతం చాలా బాగుంటాయి.

ఈ సినిమాలో ఓ సన్నివేశం.. దానికి  బీజీఎం జోడింపులో ప్రత్యేకతను ఆ చిత్ర దర్శకుడు భారతీరాజా ఈ వీడియోలో  బాగా వివరించారు. చెప్పింది తమిళంలో అయినప్పటికీ  భావం తేలిగ్గానే అర్థమవుతుంది. 



ఈ సన్నివేశంలో కనిపించే దుర్ఘటనా, ఆపై  చకచకా వచ్చే  వివిధ దృశ్యాలూ, ఆకాశం నుంచి కిందకు జారిపడుతున్న వేణువూ.. !  ఆ దృశ్యాల గాఢతనూ, విషాదాన్నీ తెలిపేలా క్లుప్తమైన ఫ్లూట్ బిట్స్ తో  ఇళయరాజా  ఎంత బాగా బీజిఎం కూర్చారో కదా!


దర్శకుడు  బాల్కీ మాటల్లో...
ఇక 2009లో హిందీ సినిమా ‘పా’  వచ్చింది. అమితాబ్, అభిషేక్ బచ్చన్ లు నటించిన ఈ చిత్రం దర్శకుడు బాల్కీ. ఆయన ఇళయరాజా బీజీఎంల ప్రత్యేకతను ఇంగ్లిష్ లో  చక్కగా వివరించిన వీడియో ఇది.




 తను తీసిన  ‘పా’ చిత్రంలో ఒకటిన్నర నిమిషం సన్నివేశాన్ని శబ్దం లేకుండా చూపించారాయన. తర్వాత ఆ సన్నివేశానికి  ఇళయరాజా కూర్చిన బీజీఎం ను  విడిగా వినిపించారు.  ఆ పైన..   నేపథ్య సంగీతంతో జతకూడి  ఆ సన్నివేశం ఎంత కళగా, ఎంత చక్కగా మారిపోయిందో చూపించారు. 

ఇళయరాజా కూర్చిన నేపథ్యసంగీతంలో .. ఆ వాద్యాల సమ్మేళనంలో మనసుకు హాయి కలిగించే  శ్రావ్యతను గమనించవచ్చు.  ఆ బీజీఎంలనుంచి చాలా పాటలకు బాణీలు వస్తాయని బాల్కీ అనటంలో అతిశయోక్తి ఏమీ కనపడదు మనకి.  నిజానికి  ఆయన బీజిఎంల నుంచి పుట్టిన ఆయన  పాటలు చాలామందికి తెలిసినవే! 

స్వర్ణ సీతను చూసినప్పుడు...
2011లో బాపు దర్శకత్వంలో వచ్చిన ‘శ్రీరామ రాజ్యం’లో ఇళయరాజా సంగీతం, నేపథ్య సంగీతం వీనుల విందు చేస్తుంది. వనవాసం చేసే సీత ... వాల్మీకి అనుగ్రహంతో  అయోధ్య రాజమందిరం చేరుకుని- స్వర్ణసీత విగ్రహం చూస్తున్న సందర్భంలో ఆమె హావభావాలు, మనో సంఘర్షణ, చివరకు సంతోషం, మైమరపు .. వీటి నేపథ్యంలో  వచ్చే సంగీతం ఎంత బాగుంటుందో గమనించండి-
 


ఇళయరాజా బీజిఎంల ప్రత్యేకతలను తెలుగు సినిమాలకే పరిమితమై క్లుప్తంగా చెప్పాలన్నా అది ఒక పట్టాన తేలే పని కాదు. ఎందుకంటే..  సితార, గీతాంజలి, మౌనరాగం (అనువాద చిత్రం), శివ, సాగర సంగమం, స్వర్ణ కమలం... ఇలా ఎన్నో సినిమాల్లోని చాలా సన్నివేశాలను చూపించాల్సివుంటుంది మరి!

* * *
సంగీతాన్నీ, నేపథ్య సంగీతాన్నీ సందర్భోచితంగా, శ్రావ్యంగా,  మనసుకు హత్తుకునేలా సమకూర్చడంలో ఇళయరాజాకు దగ్గరగా వచ్చే సంగీత దర్శకులు ఉండేవుంటారు.  ఇళయరాజా  వెయ్యి సినిమాలకు సంగీతం సమకూర్చటం ఘనతే కానీ, అంతకంటే ముందే.. ఎమ్మెస్ విశ్వనాథన్ 1200 సినిమాలకు సంగీతం అందించారు!

పాటలూ, బీజిఎంలకు మించి ఇళయరాజాలో ఇంకా చాలా విషయాలు నాకు నచ్చుతాయి.

ఆయనలో, ఆయన మాటల్లో ప్రస్ఫుటంగా కనిపించే ఒక లక్షణం.. నిరాడంబరత్వం.  అది తెచ్చిపెట్టుకున్న వినయంతో వచ్చినది కాదు.  ఆయన స్వభావమే అంత. 

వేదికలమీద తనపై పొగడ్తలు కురిపిస్తుంటే ఆయనకు నవ్వులాటగా ఉంటుందట.  వక్తలు తనను కీర్తిస్తుంటే తన  పూర్వ సంగీత దర్శకులైన  సి. రామచంద్ర, సీఆర్ సుబ్బరామన్, ఖేమ్‌చంద్ ప్రకాశ్, నౌషాద్, మదన్ మోహన్, ఎస్ డీ బర్మన్, ఎమ్మెస్ విశ్వనాథన్ లాంటి వాళ్ళ పేర్లు చెపుతారు.  ‘వాళ్లు ప్రయాణించిన బాటలోనే నేనూ ప్రయాణిస్తున్నాను’ అని  చెపుతారు.

ఆయన తరచూ చెప్పే కొన్ని మాటలు చూడండి- 
 
‘ నాకు సంగీతం గురించి తెలియదు. కాబట్టే సంగీతం  చేస్తున్నాను. తెలిసుంటే హాయిగా ఇంట్లో కూర్చొనేవాణ్ణి’.

‘ఒకరి భావాన్ని ఎదుటి వ్యక్తి దగ్గర వ్యక్తీకరించడానికి చాలా మార్గాలున్నాయి. అందులో సంగీతం ఒకటి. మాటల్లో చెప్పలేని భావాన్ని సంగీతం ద్వారా ఆవిష్కరించొచ్చు. అందుకే సంగీతానికి ట్రెండ్ లేదని చెబుతాను.’


‘సంగీతం అనేది ఒక సముద్రం లాంటిది. ఒక ఆకాశం లాంటిది. ఒక భూమి లాంటిది. ఎంతో విస్తారమైనది సంగీత ప్రపంచం. సముద్రపుటొడ్డున కూర్చుని అక్కడ కనిపించే ఆల్చిప్పల్ని ఏరుకుని వాటిని మాలగా కూర్చి, దానికి మెరుగుపెట్టి అమ్మే పని చేస్తున్నాను నేను.  
  అయితే సంగీత సాగరంలో ఎక్కడెక్కడ ముత్యాలు దొరుకుతాయో, సంగీతాకాశంలో వీణ శ్రుతులెక్కడ ఆడుకుంటాయో, ఈ సంగీతం భూమిపై ఎక్కడెక్కడికి వ్యాపించి కళ్లకు కనిపించే దృశ్యాల రూపంలో ప్రభవిస్తుందో నాకు తెలుసు. 
 కానీ దీని గురించి ప్రజలకు వివరించే సందర్భాన్ని భగవంతుడు నాకు ప్రసాదించలేదు.’  (దైవం  మీద విశ్వాసం ఉన్న వ్యక్తి ఇళయరాజా.  అలాగే.. రమణ మహర్షి తాత్విక చింతనను ఆయన అభిమానిస్తారు) 

బాల్కీ తీసిన మరో హిందీ సినిమా ‘షమితాబ్’(2015) విడుదల సందర్భంగా  హీరో ధనుష్  ‘రాజా సర్’ తన జీవితంపై ఎంత గాఢమైన ముద్ర వేశాడో వేదికపై ఇలా చెప్పాడు - " I draw my emotions from your music... all my happiness, my joys and sorrows, my love, my heart breakings, my pain, my lullaby...every thing is your music''. 
(‘‘నా  భావోద్వేగాలను మీ సంగీతం నుంచే పొందుతుంటాను.  నా  మొత్తం సంతోషం, నా  ఆనంద విషాదాలూ,  నా ప్రేమా,  నా హృదయ భగ్నతా,  నా పరివేదనా, నా  లాలి పాటా.. ప్రతిదీ మీ సంగీతమే’’)

ఇళయరాజా పాటలు వింటూ పెరిగిన కొన్ని తరాల  శ్రోతల మనసులోని మాటలు కదూ ఇవి!